1928: Phonophor ze wzmacniaczem mikrofonowym. Lekki i kompaktowy.

1928: Phonophor ze wzmacniaczem mikrofonowym. Lekki i kompaktowy.

Po ogromnym sukcesie pierwszych modeli Phonophoru, firma Siemens & Halske poszerzyła działalność w zakresie produkcji aparatów słuchowych w berlińskiej fabryce Wernerwerk. Nowe modele miały umożliwić lepsze dostosowanie do różnych poziomów utraty słuchu. Co więcej, postępy w dziedzinie technologii produkcji mikrofonów i głośników pozwoliły uczynić nowe urządzenia bardziej wygodnymi dla użytkowników. Dzięki nowym materiałom i konstrukcji Phonophor stał się lżejszy i bardziej kompaktowy, a postęp techniczny umożliwił poprawę wydajności urządzenia i jakości dźwięku. Popyt na Phonophor wzrastał zarówno w Niemczech, jak i poza granicami kraju. W połowie lat 20. XX wieku co rok sprzedawano kilka tysięcy sztuk w samych Stanach Zjednoczonych.

Phonophor ze wzmacniaczem mikrofonowym

Phonophor ze wzmacniaczem mikrofonowym

„Już nie musisz cierpieć z powodu problemów ze słuchem! Wypróbuj elektroniczny aparat słuchowy Phonophor, od lat ceniony przez wielu niedosłyszących pacjentów. Teraz dostępny z udoskonaloną słuchawką, opracowaną w oparciu o szeroko zakrojone testy i badania.” Za pomocą tego i podobnych haseł Siemens reklamował swoje aparaty słuchowe w gazetach w latach 1926 i 1927. Prawdą jest, że inżynierzy firmy Siemens ciężko pracowali nad doskonaleniem Phonophoru od czasu wprowadzenia na rynek pierwszego modelu. Pierwsza słuchawka stanowiła znaczną poprawę pod względem komfortu noszenia i główną zaletę produktów Siemens. Na początku napotkała jednak kilka przeszkód, tak jak wiele nowych technologii. Głównym problemem okazała się membrana, ponieważ rozszerzała się pod wpływem ciepła, osłabiając spoiwo utrzymujące jej mocowanie, przez co luzowała się lub odpadała. Projektantom udało się jednak pokonać te początkowe trudności, po czym zajęli się pracą nad technologią i strukturą Phonophoru. Poczynili wielkie postępy, umożliwiając dodawanie nowych produktów do asortymentu i lepsze dostosowywanie aparatów słuchowych do indywidualnych poziomów utraty słuchu.
W 1924 roku na rynek wprowadzono opcjonalny wzmacniacz mikrofonu, który pomagał nawet osobom z wyjątkowo poważnymi wadami słuchu. Ponieważ dźwięki przenoszą się nie tylko w powietrzu,ale również w ciałach stałych, inżynierzy opracowali nowy rodzaj słuchawki umieszczanej za uchem. Miała ona pomóc szczególnie osobom z niedosłuchem przewodzeniowym – w tym przypadku fale dźwiękowe nie docierają bowiem do ucha środkowego za pośrednictwem powietrza, ale mogą docierać za pośrednictwem drgań kości. W 1928 roku w niektórych modelach zaczęto stosować nowe materiały, co utorowało drogę dalszemu postępowi technologicznemu przy jednoczesnym zwiększaniu komfortu użytkowników. Obudowa mikrofonu nie była już zrobiona z metalu, ale z bakelitu, nowego tworzywa sztucznego zauważalnie zmniejszającego wagę Phonophoru.
Aparaty słuchowe nie były standardowymi produktami dostępnymi w handlu, takimi jak lampy czy wentylatory. Jeszcze w latach 20. XX wieku wiele osób niedosłyszących trzeba było przekonywać o korzyściach związanych z używaniem elektrycznych aparatów słuchowych. Oprócz reklamy i współpracy ze specjalistami od wad słuchu, kluczowe było szkolenie sprzedawców. Osoby sprzedające aparaty słuchowe były poprzednikami dzisiejszych protetyków słuchu i audiologów. Doradzały osobom z uszkodzeniem słuchu w zakresie doboru najlepszego modelu, tłumaczyły sposób użycia oraz pomagały przyzwyczaić się do urządzenia. Według „Przewodnika sprzedaży Phonophorów” opublikowanego przez firmę Siemens w 1928 roku, sprzedawcy powinni „nawiązać przyjazną relację z daną osobą, mając na uwadze jej cechy charakterystyczne” oraz „przekonywać klientów o korzystnych właściwościach naszych Phonophorów”.